در سال های 1960 کشورهای اتحاد جماهیر شوروی و امریکا که دو کشور ابر قدرت بودند، به علت دارا بودن تکنولوژی سلاح هسته ای، کشمکش ها و درگیری هایی با هم داشتند که هر لحظه امکان شعله ور شدن آتش جنگ میان آنها وجود داشت.
ارتش امریکا که نگران ورود موشک های هسته ای شوروی به داخل خاک خود بود برای مقابله با این احتمال طرح جالبی را اجرا کرد…
به طوری که در این طرح سایت های موشکی ارتش امریکا آماده شدند تا اگر مورد حمله توسط موشک های هسته ای شوروی قرار بگیرند به وسیله ی این موشک ها، آن ها را در هوا منهدم سازند…!
اما یک مشکل در اینجا وجود داشت و آن این بود که موشک ها می بایست به طور منظم و هم زمان پرتاب می شدند تا نقشه عملی شود و در غیر این صورت این کار تاثیر چندانی نداشت…!
پس چه راه حلی پیش رو داشتند؟!
بله، سایت های موشکی ارتش امریکا توسط چندین رایانه به هم شبکه شدند و در آنجا بود که شبکه ی نظامی آرپانت تشکیل شد…
پس از گذشت اندک زمانی تمامی رایانه های نظامی ارتش امریکا وارد این شبکه شدند و خدماتی در بینشان ردو بدل میشد…
اما این تنها نبود و با پی بردن دانشگاه MIT به مزایا و ویژگی هایی که یک شبکه میتوانست داشته باشد، پیشنهاد داده شد که تمامی رایانه های دانشگاه های سطح کشور به هم شبکه شوند و خدماتی از قبیل اطلاع رسانی، منابع تحقیقی و… برای دانشجویان ارائه شود…
همینطور استفاده از شبکه و مزایای متعدد آن گسترش یافت و ادارات و سازمان های دولتی و خصوصی نیز از آن بی بهره نشدند…
اما تا اینجا استفاده از شبکه های کامپیوتری به صورت محدود استفاده شد تا اینکه کشورهای پیشرفته ی دیگر نیز استفاده از آن را امری ضروری دانستند و به گسترش شبکه های رایانه ای در سازمان ها و موسسات خود پرداختند…
با گذشت زمان شبکه های رایانه ای حتی وارد خانه ها نیز شدند و خدمات و سرویس های خانگی توسط این شبکه ها ارائه میشد…
به تدریج راه اندازی شبکه های بین المللی در سراسر دنیا رواج پیدا کرد و بالاخره یک شبکه ی WAN بزرگ به نام اینترنت راه اندازی شد و میلیون ها نفر جذب این شبکه ی محبوب شدند…
