گاهی وقت ها آدم می خواهد با یک چشمک، کلی منظور را به یک دوست برساند. حالا این از بدشانسی آدم است که آن چشمک را جای مناسبی نزند و آن دوست، منظورت را متوجه نشود و حتی بی احترامی و فحش هم تلقی اش کند. بدشانسی است دیگر :)

در پست قبل گفتم اگر اکانتت را پاک کنی، لایک هایت آن لایک می شود، کامنت هایت می پرد! هرچه به اشتراک گذاشته ای، دود می شود، می رود هوا. اما آخرش را نگفتم. اصلا کامنت و لایک و غیره و ذالک، همگی بهانه اند. بهانه ای برای جمع شدن چندین و چند دوست. کامنتت را می خواهم چه بکنم؟! لایکت به چه درد ِ من می خورد؟! اشتراک جاتت را می خواهم چه کار؟! من می خواهم دوستمان باشی و کنارمان باشی. آن کامنت و لایک را تو می گذاری نه باد هوا! ارزش آن کامنت و لایک برای این است که از جانب تو هستند ولاغیر! :) مهم این نیست که کامنت هایت پاک شده و انگار ما داریم با خودمان حرف می زنیم! مهم این است که وقتی این آدرس را آن بالا می زنیم، فقط جای خالیت را حس می کنیم!

حالا دوست نداری آنجا باشی، حرفی نیست. فقط تو را به علی ما را دوست ِ سطحی و الکی خطاب نکن. چون دوست ندارم اینگونه باشم. به دوستانت حق بده که در نبودت، ناراحت و عصبانی باشند! هرچقدر هم که برایت بی اهمیت باشد این “مهم بودنت برایمان” :)

پیشنهاد: از اینجا دوباره اکانت بسازید و دوستان ِ سطحی تان را خشنود کنید. این کار بسیار بسیار سفارش شده است و ثواب دارد :) کمتر روح لطیف مان را اوف بکنید شمارا به خدا :)