طرز راه رفتن شخصیت شما را آشکار می کند

مجله عالی ها

طرز راه رفتن شخصیت شما را آشکار می کند

طرز راه رفتن شخصیت شما را آشکار می کند ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۶

1141479830 طرز راه رفتن شخصیت شما را آشکار می کند

طرز راه رفتن شخصیت شما را آشکار می کند 

دیدنی هست بدانید که به راحتی می توان شخصیت انسان ها را از روی راه رفتن به راحتی شناخت و تشخیص داد،ما روشهای آن را به شما خواهیم گفت. شیوۀ راه‌رفتن آدم‌ها، مانند چهره یا لباس‌هایشان برای ما معنادار هست. ما از روی راه‌رفتن دیگران دربارۀ شخصیت و احساساتشان قضاوت میکنیم. اینکه مصمم و جدی میباشند، یا بیخیال و سربه‌هوا، اینکه خوشحال و خوشحالند یا غمگین و عصبانی.

 

گرچه تحقیقات متعدد روان‌شناختی نشان می دهند قضاوتِ بیشترِ آدم‌ها دربارۀ شخصیتِ دیگران از روی شیوۀ راه رفتنشان غلط هست، اما یک گروه از انسان‌ها به شکلِ عجیبی در این قضاوت‌ها ماهرند: قاتلانی که مریضی‌های روانی دارند.

 

ببین چطوری راه می‌ره

اگر مردی را مشاهده نمایید که با تبختری شبیهِ جان وین۱ وارد بار می شود، ممکن هست فکر کنید که پسری سرسخت و معتمد به نفس هست. یا شاید فکرهایی بکنید که کمی بی‌ادبانه باشد. در هر صورت، احتمالاً نمی توانید مانع نتیجه‌گیری درمورد شخصیت او بر زمینه گام برداشتنش بشوید.

 

روان‌شناسان بیش از سه چهارم قرن هست که مشغول مطالعۀ این فرضیات میباشند و یافته‌هایشان نشان میدهد که بیشترِ ما گرایش داریم که براساس سبک راه رفتنِ آدم‌ها، تفاسیر بسیار مشابهی از شخصیتشان داشته باشیم. بعد از مشاهدۀ ورود کسی به بار که ادای کابوی‌ها را درمی‌آورد، احتمالاً من و شما دربارۀ نوع شخصیتی که دارد اتفاق نظر داریم.

 

اما این فرضیات چقدر دقیق میباشند؟ و چه ویژگی‌های دیگری را می توانیم از روی راه‌رفتن اشخاص بفهمیم؟ به‌طرز عجیبی، برترین کسی که میتوانیم این سؤالات را از او بپرسیم، یک بیمار روانی هست.اجازه دهید ابتدا به پژوهش‌هایی که دربارۀ راه‌رفتن و شخصیت انجام شده‌هست نگاهی بیندازیم. یکی از نخستین تحقیقات را روان‌شناس آلمانی،

 

ورنر وُلف، در سال ۱۹۳۵ منتشر کرد. او از پنج مرد و سه زن که لباس کار پوشیده بودند «تا دیگر خصوصیات شخصیت‌شان مخفی بماند» بدون اطلاع خودشان، وقتی داشتند تمرین پرتاب حلقه میکردند، فیلم برداری کرد. سپس شرکت‌کنندگان آن فیلم‌ها را بازبینی کردند، در حالی‌که سرهایشان از فیلم حذف شده بود. آن‌ها تفاسیری از شخصیت‌های یگدیگر صرفاً بر زمینه گام برداشتنشان ارائه دادند.

 

این مطالعه جزئیات جالبی را در نظر گرفته بود: برای مثال، صدای حلقه در فیلم می‌بایست با صدای تیک تاک میزانه‌شمار استتار می‌شد. مهم‌تر آن‌که وُلف پی برد که مشارکت‌کنندگانش صرفاً بر زمینه شیوۀ راه رفتنشان برداشت‌هایی از یکدیگر داشتند و اتفاق نظر زیادی در قضاوت‌هایشان بود. برای مثال، توصیفاتی که به طور مستقل توسط مشارکت‌کنندگان برای «سوژۀ شماره ۴۵» داده شد را در نظر بگیرید:

 

«خودنما، ولی بی‌مایه»

«کسی که می خواهد به هر قیمتی جلب دقت کند»

«غرور آگاهانه و عمدی، تحسین‌طلب»

«در درون نامطمئن، در تلاش برای مطمئن به نظر رسیدن برای دیگران»

« کسل‌کننده، تا حدودی تابع، نامطمئن»

 

شگفت‌انگیز به نظر میرسد که شرکت‌کنندگان چنین برداشت‌های مشابهی از این سوژه و دیگر سوژه‌ها داشتند. گرچه با چنین نمونۀ کوچکی و احتمال این‌که شرکت‌کننده‌ها بر زمینه سرنخ دیگری به جز نحوه راه‌رفتن پاسخ داده باشند، تحقیق جدید، مشکلاتی دارد. « به علاوه شرکت کنندگان یکدیگر را می‌شناختند، اگر چه در تشخیص اینکه کی کدام هست از روی فیلم ضعیف بودند»

 

آزمایش‌های مدرن پیچیده‌تر میباشند. مخصوصاً به دلیل فناوری‌های دیجیتال که میتواند راه‌رفتن فردی را به نمایش نقطه‌روشن‌های ساده در پس‌زمینۀ سیاه تبدیل کند. نقطه‌های سفید نشان‌دهندۀ حرکت هر یک از مفاصل کلیدی هست. اینکار هر نشانۀ دیگری به جز حرکتِ راه‌رفتن آن‌ها را حذف میکند

 

تاب خوردن یا نوسان داشتن

با بهره گیری ازاین رویکرد، روان‌شناسان آمریکایی در اواخر ۱۹۸۰ فهمیدند که به طور زیاد دو نوع راه رفتن وجود دارد که میتواند با سبک حرکت جوانانه و بزرگسالانه توصیف شود. سبک جوانانه ریتم فنری بیشتری دارد، در آن فرد پشتش را بیشتر تاب می دهد، نوسانات بازو بیشتر هست و قدم‌ها سریع‌تر. درحالی که سبک بزرگسالانه سخت‌تر و کندتر و با خم‌شدنِ بیشتر به سمت جلو هست.

 

مهم‌تر از همه ی اینکه، راه رفتن لزوماً با سن راه‌رونده هم‌خوانی ندارد: شما ممکن هست جوانی با راه‌رفتنی بزرگسالانه باشید یا برعکس. به‌علاوه، دیدن‌کنندگان تصور می کردند افرادی که با سبکی جوانانه راه می روند شادتر و قدرتمندتر میباشند. این تصور حتی زمانی که سن حقیقی راه‌روندگان با آشکار شدن چهره‌ها و بدن‌هایشان مشخص می‌شد، به همین حالت باقی می ماند.

 

چنین تحقیقاتی مجدداً نشان میدهد که مردم به راحتی و به طور مداوم در مورد دیگران بر زمینه دیدن روش راه رفتنشان قضاوت می کنند. اما این مطالعه به این پرسش نمیپردازد که آیا چنین مفروضاتی دقیق میباشند یا نه. برای اینکار، باید به مطالعه‌ای در انگلستان و سوئیس مراجعه کنیم که همین چندسال پیش منتشر شده هست.

 

این مطالعه رتبه‌بندی مردم از شخصیتِ خودشان را، با فرضیاتی مقایسه میکند که دیگران بر زمینه نمایش‌های «نقطه روشن» از راه رفتن آن‌ها دارند.نتایج آن‌ها نیز نشان داد که دو سبک زیاد در راه‌رفتن وجود دارد،‌ گرچه این تحقیق آن دو سبک را با اصطلاحاتی توصیف میکند که کمی متفاوت هست: به اولی، سبک آزاد و آسوده گفته می شود

 

که ناظران آن را به‌عنوان علامتی برای ماجراجویی، برون‌گرایی، قابل‌اعتمادبودن و صمیمیت میدیدند؛ دیگری سبکِ آهسته و آرام هست که ناظران آن را نشانه‌ای از ثبات عاطفی تفسیر میکردند. اما مهم‌تر از همه ی این‌که، قضاوت‌های ناظران اشتباه بود: این دو سبکِ متفاوتِ راه‌رفتن در واقع با این صفات همبستگی نداشت؛ یا حداقل بر زمینه رتبه‌بندی راه‌روندگان از شخصیت خود، این‌گونه نبود.

 

تصور غلط

پیام این تحقیقات آن هست که ما راه‌رفتن افراد را مانندِ چهره، پوشش یا لهجۀ آن‌ها به‌مثابه منبعی از اطلاعات تلقی می کنیم که مرتبط هست به اینکه آن‌ها چه نوع شخصیتی دارند. همین و بس؛ درحالی که شواهد نشان میدهد با این‌که ارزیابی‌های ما از چهره نسبتاً مفید هست، معمولاً فرضیات غلطی بر زمینه راه‌رفتن می‌سازیم.

 

حداقل، این اوضاعِ بیشتر قضاوت‌هایی هست که داریم. اما نکتۀ شرورانۀ دیگری دربارۀ قضاوت‌های ما درمورد همدیگر بر زمینه شیوۀ راه رفتنمان وجود دارد، نکته‌ای که به آسیب‌پذیری ما مربوط می شود.بعضی از قدیمی‌ترین یافته‌ها نشان داده که مردان و زنانی که گام‌هایی کوتاه‌تر، تاب بازوی کمتر و راه رفتن آهسته‌تری دارند احتمال میرود

 

آسیب پذیرتر به نظر میرسند. «به شباهت این سبک راه‌رفتن با شیوۀ راه‌رفتن سالخوردگان در تحقیقات شخصیت دقت کنید.» مطالعه‌ای نسبتاً ناخوشایند در ژاپن که در ۲۰۰۶ منتشر شد، سؤالی از مردان پرسید تا دامنۀ بحث را گسترش دهد. این مطالعه از مردان ژاپنی خواست بگویند که چقدر احتمال دارد با دانش‌آموزان دختر مختلفی که در نمایش «نقطه روشن» یه عکس کشیده شده‌اند،

 

سر صحبت را باز کنند یا به بدنشان دست بزنند. صرفاً بر زمینه راه رفتن زن‌ها، مردها گرایش داشتند که بگویند احتمالاً بیشترِ آن‌ها ناخوانده سراغ زنانی خواهند رفت که ویژگی‌های شخصیتی آسیب‌پذیرتر دارند، مثلاً بیشتر درون‌گرا میباشند یا از نظر احساسی متزلزل به نظر می رسند.

 

نگران‌کننده‌تر اینکه، تحقیقات نشان داده هست که زندانیان دربندکشیده‌شده که درجۀ اختلالات روانی بالاتری دارند، به‌طور خاص در شناسایی افرادی که در قبل مورد حمله قرار گرفته‌اند دقیق‌تر میباشند؛ آن هم تنها با دیدن کلیپ‌های تصویری قدم‌زدنِ آدم‌ها در سالن.

 

به نظر می رسد که بعضی از زندانیان از این توانایی به طور کامل آگاه بودند: آن‌هایی که در اختلالات روانی درجه بیشتری داشتند، به طور خاص بیان کردند که هنگام قضاوت‌کردن دربارۀ آدم‌ها، به راه رفتن آن‌ها دقت می کنند. این موارد با شواهد نقل‌شده تطبیق دارد. برای مثال سرشناس هست که قاتلی زنجیره‌ای به نام تد باندی، گفته بود می تواند «یک قربانی «زن» را از روی راه‌رفتنش در خیابان تشخیص دهد.»

 

تمام این حوزۀ پژوهشی این سؤال را به‌وجود می‌آورد که آیا می توانید سبک راه رفتنتان را طوری تعدیل کنید تا تأثیراتی که میگذارید را تغییر دهید؟ بعضی تحقیقات نشان می دهند شما میتوانید یاد بگیرید طوری راه بروید که پیامِ آسیب‌ناپذیری ارسال کنید «تندتر با گام‌های بلندتر یا حرکات بازوی جسورانه‌تر» و این‌که زنان به طور غریزی نشانه‌های

 

 به گزارش پارس ناز این سبک را زمانی که در محیط ناامن‌تری میباشند، اتخاذ میکنند. اما روان‌شناسانی که نمایه‌های شخصیتی مرتبط با آن سبک‌های راه‌رفتنِ تند یا آرام و با آرامش را بررسی کرده‌اند، می گویند به هیچ عنوان مشخص نیست که آیا این مدلِ خاصِ راه‌رفتن را می توان یاد گرفت یا نه.

 

پس احتمالا تلاش بسیار چندان برای تاثیرگذاری را نباید پیشنهاد کرد. در غیر این صورت ممکن هست فقط به‌عنوان تلاشی ناموفق از شجاعتِ ظاهریِ «آزمودنی ۴۵» در نظر گرفته شود، یا کاری شبیهِ آن کابوی متظاهر به غرور.

 

 

بیوگرافی نویسنده

سلام خدمت بازدیدکنندگان وبسایت عالی ها / تاده هستم متولد 1370 مدیر عالی ها و امیدوارم از مطالبی که میزارم لذت برده باشید.

مشاهده تمامی 8391 پست

مطالب مشابه

ارسال دیدگاه

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.